|
Geschreven door Ben Huber
|
|
31-10-2011 |
Eindelijk was het zover. Op veler verzoek gingen we op woensdagmiddag 21 september, bij wijze van experiment, met kinderen in de leeftijdsgroep van 4 t/m 7 jaar op speurtocht in de natuur...
Elf kinderen, zes moeders en twee opa ’s waren onze gasten.
De middag werd vrolijk geopend met het lanceren van helikopters (van de esdoorn natuurlijk) vanaf de bovenverdieping van het Trefpunt. Alle kinderen probeerden gretig deze gevleugelde zaden voor zijn/haar verzameling te bemachtigen. De vloer was in een mum van tijd weer schoon geveegd. Met als motto “Liefde voor de natuur; daar kun je als kind niet vroeg genoeg mee in aanraking komen” werden de kinderen vervolgens vanaf het Trefpunt meegenomen naar het Hoge Bergse Bos. Het was schitterend weer en zowel de kinderen als hun begeleiders waren erg enthousiast. Al vrij snel moest zuster Ellen een door een brandnetel geïrriteerd handje op natuurlijke wijze genezen met gekneusde zuring. Even later waaiden er langs de sloot wolken met pluiszaad van de lisdodde voorbij. Tussen de bomen begon het speuren pas echt. Paddenstoelen, schimmels, mossen en kriebelbeestjes ontglipten niet aan de aandacht van de laag bij de grond speurende detectives. Mieren, oorwurmen en spinnen werden vakkundig gevangen genomen en in de loeppotjes bestudeerd. Wat een beleving.
Langs de boomranden werden vruchten en zaden in boterhamzakjes verzameld. Op weg naar de berg kon nog een dak- en levenloze jonge mol aandachtig worden bestudeerd. Het werd steeds spannender want boven de berg waren al biddende valken en zwevende buizerds te zien. Zo snel mogelijk moest vervolgens de top van de berg worden veroverd. Energie vretend was dat en daar krijg je wel dorst en honger van. Tijd dus voor koek en sappie. Op de berg werd het kunstwerk dat daar staat, met het hoofd naar beneden tussen de beentjes door bekeken. Er was geen herkenning, treinplaten zijn dus niet meer van deze tijd.
Na 1 ½ uur moesten we weer terug zijn bij het Trefpunt. Maar ja, dat is toch echt niet haalbaar met zulke intensief zoekende struinertjes. Bij het Trefpunt moesten nog extra plastic zakken worden aangerukt, om al die prachtig glimmende kastanjes op het terrein mee naar huis te kunnen nemen. Bij navraag bleek dat de kinderen, maar ook hun moeders en opa ‘s het geweldig naar hun zin hadden gehad. Ook wij (Ellen, Gert en Ben) vonden het een heel dankbare en gezellige middag en wie weet komt er een vervolg.
 |
Toon/Verberg commentaar formulier
RSS feed Commentaar